Lieve Navey,
Ons mooi mannetje, ons klein sterretje, kleine broer.❤️
Vanaf het begin was jouw komst gevuld met hoop en verwachting. Elke echo, elke beweging, elk klein teken van jou bracht ons dichter bij het ouderschap dat we zo verlangden. Maar al snel werd de weg onzeker. Een virus genaamd CMV, onzichtbaar en oneerlijk, had zich een weg gebaand naar jouw kleine lichaampje.
We hebben gehoopt, gewacht en keer op keer geprobeerd de moed vast te houden. Maar naarmate de weken verstreken, groeide de zorg. Toen we bijna 32 weken samen waren, werd het onmiskenbaar duidelijk: jouw hersentjes hadden teveel geleden. Onze harten wilden jou bij ons houden, maar onze liefde voor jou was groter dan ons verlangen. En in die liefde besloten we jou los te laten.
Op 27 juni 2025 werd jij zachtjes ingeslapen en kwam jij ter wereld. Stil, maar zo vol betekenis. We zagen jouw gezichtje, jouw handjes, jouw kleine lijfje dat ons zoveel geleerd heeft over kracht, liefde en loslaten. Je was een perfect baby’tje!
En toen kwam Noah, jouw grote broer, afscheid nemen. Hij begreep nog niet alles, maar zijn hart voelde precies wat nodig was. Met kleine handjes, vol zachtheid en voorzichtigheid, nam hij afscheid. Hij raakte je aan, zorgzaam en puur, en zo gaf hij jou het mooiste cadeau: de liefde van een broer.
CMV heeft jou van ons afgenomen, maar niets of niemand kan ooit wegnemen dat jij ons kind bent. Jij hebt ons opnieuw ouders gemaakt, Navey, en je hebt Noah tot grote broer gemaakt. Dat zal voor altijd zo blijven. Hoewel je niet in onze armen groeit, groei je voor altijd in ons hart. Jouw naam fluistert zachtjes door onze dagen. Jij bent ons zoontje, onze Navey, ons stukje eeuwigheid
De dag dat we afscheid namen van jou, lieve Navey, nam ik ook afscheid van een stukje van mezelf. Er is een leegte ontstaan die niet te vullen is, een stilte die altijd met me mee zal gaan.
Sindsdien zoek ik jou in alles om me heen. In het ritselen van de bladeren, in een zonnestraal die door de wolken breekt, in de stilte van de nacht. In de kleinste dingen hoop ik een glimp van jou te vinden, een teken dat je toch dichtbij bent.
Het verdriet is groot, het gemis oneindig. Maar tegelijk draag ik je mee in elke ademhaling, in elke traan en in elke herinnering. Want waar ik ook ga, jij bent verweven in mijn hart.
Wat is het bijzonder dat er boven de wolken fotografen zijn die met zoveel liefde en zorg de herinneringen van sterrenkindjes vastleggen. In momenten die zo breekbaar en stil zijn, weten zij iets blijvends te creëren: beelden die de liefde zichtbaar maken, en die ons helpen ons kindje altijd dichtbij te houden.
Dankzij hen worden de kleinste handjes, de fijnste details, en de pure aanwezigheid van onze kinderen nooit vergeten. Hun werk is meer dan fotografie; het is een geschenk van onschatbare waarde, een tastbare herinnering aan een liefde die voor altijd blijft bestaan.
Dankjewel Boven de wolken voor de mooie herinneringen die jullie hebben vastgelegd van ons zoontje!
