Lieve Maxim,
Op 16/01/2025 het heuglijke nieuws dat wij jou mochten verwelkomen in September. We waren zo blij. Een broertje of zusje voor ons dochtertje. Onze droom van 2 kindjes zou eindelijk werkelijkheid worden. Je papa wist het als eerste, wat logisch is he. Hij was zo blij en hoopte direct op een zoontje.
Op 10/02/2025 zagen we jou voor de eerste keer. Je zag er toen nog niet uit als een baby, maar dat maakte niet uit. Je hartje klopte goed en dat was voor ons het belangrijkste.Na de bevestiging dat alles in orde was, begonnen we stilaan met het aan familie en vrienden te vertellen. Ook zij waren allemaal blij en konden niet wachten om jou te ontmoeten. De nodige kwaaltjes kwamen boven en mama kreeg het lastig. Moeilijk kunnen eten, weinig slapen, afvallen in gewicht. Maar dat nam ik er met plezier bij, want ik krijg jou ervoor in de plaats.
19/03/2025 zagen we jou opnieuw en wat was je veranderd. We zagen echt al een mini mensje op het scherm. Je hartje klopte goed en stevig, wat ons weer een geruststellend gevoel gaf. Na de echo was het dan tijd om de NIPT test te laten doen, maar dat verliep niet zo soepel. Ze hebben 8 keer moeten prikken om een goede ader te vinden. Eens het gelukt was om een ader te vinden hebben ze nog moeite gehad met bloed te krijgen.
Na een weekje kreeg ik een mail in verband met de uitslag van de NIPT, deze was mislukt, dus we wisten niet wat je ging worden. Dat was oke, want we moesten binnenkort weer naar de gynaecoloog, dus we hoopten het te kunnen zien op de echo.
09/04/2025 mochten we weer op controle. Ik herinner mij dat ik die dag nerveuzer was dan anders, nerveus om te weten wat je zou zijn. Ik zat op de stoel en hoorde de gynaecoloog zeggen “ we gaan nog eens grondig kijken naar de baby”. Hoezo grondig? Dacht ik nog bij mezelf.
Het scherm gaat aan en de koude gel op mijn buik. Hij begon te kijken en je was gedraaid, met je rug tegen mijn buik. Hij vertelde ons dat je blaas er groter uitzag dan normaal, maar dat we ons geen zorgen hoefden te maken. Maar toch werd ik bang en nog nerveuzer. En dat was terecht…
Dan kwamen de woorden “ ik hoor geen hartslag meer” De wereld onder mijn voeten viel weg, dit kan geen waar zijn toch? 3 weken geleden was alles nog in orde. Je papa die ging direct in shock en kon het ook niet geloven. “Je kindje meet maar aan 14 weken en jij bent 16 weken zwanger” zei de gynaecoloog. Je was dus al 2 weken gestorven. Ik heb niks gemerkt, niks gevoeld dat kon duiden op dat er iets mis was. De rest van de afspraak verliep in een waas.
14/04/2025, opnieuw een afspraak om te bespreken wat we zouden gaan doen, mijn lichaam jou vanzelf laten komen of de natuur wat helpen. Geen van beide wou ik, maar jou laten zitten kon ook niet. Dan toch maar beslist om de natuur wat te helpen.
15/04/2025, Om 8 uur smorgens binnen op het verloskwartier. De hele dag bang afwachten wanneer je de wereld zou komen begroeten. Om 17u52 was je daar dan, zo stil, geen gehuil, alleen maar stilte. Ik wou je de dag zelf niet zien, want dat kon ik niet aan. Ze hebben je in je kiltje gewikkeld en meegenomen naar een andere ruimte. Toen kwamen ze ons vertellen dat je een jongetje bent, onze wereld werd weer van onder onze voeten genomen. Onze droom, een dochter en een zoon werd van ons afgepakt.
Op 16/04/2025 zijn ze van boven de wolken foto’s komen maken van jou. Deze foto’s zijn prachtig en tegelijk ook zo hard om naar te kijken. Je was zo een mooi, klein, teder jongetje. De foto’s brengen ons steun en een houvast voor wanneer het even moeilijk is. Ook hebben wij ervoor gekozen om jou te laten cremeren zodat we je bij ons hebben, thuis, waar je hoort te zijn. Je vent fysiek niet bij ons, maar we vergeten jou niet.
Voor 16 weken heb ik je in mijn buik gedragen, maar ik draag je de rest van mijn leven in mijn hart.
Lieve Maxim, we missen je 💔
Liefs mama, papa en je grote zus Inaya.
