Wij zijn Tyron en Clio, trotse ouders van onze mooie zoon Finn.
De gehele zwangerschap was een hobbelige weg aan kwaaltjes voor mij, maar dat heb je er natuurlijk allemaal voor over! We waren altijd heel blij als we naar de gynaecoloog konden gaan om hem te zien en altijd de woorden te krijgen “hij is gezond en zit perfect op gewicht en lengte”. Ik had wel vanaf 24 weken zwangerschap al veel last van vochtophoping en wat later in de zwangerschap ook van een hoge bloeddruk, maar dit was aan de hand van medicatie en goede opvolging allemaal onder controle.
We gingen terug voor een controle toen ik 34 weken zwanger was en we waren weer overtuigd dat we diezelfde woorden gingen krijgen “Hij is gezond en perfect op gewicht en lengte”, maar niks bleek waar te zijn… hij was op 4 weken tijd zo goed als niet meer gegroeid en bijgekomen. Finn was ineens wat onder het gemiddelde, maar niet om ons direct zorgen over te maken op dat moment.. ‘Alles komt wel goed’ zeiden ze. We moeten wel alles goed opvolgen voor de zekerheid en geen risico’s nemen zei de gynaecoloog, dus moest ik vanaf nu elke week op controle komen en elke dag mijn bloeddruk controleren thuis.
Mijn bloeddruk bleef meestal hoog, maar schommelde constant ook.. de ene moment weer normaal en de andere moment weer veel te hoog. We besliste uiteindelijk om toch naar de spoed te gaan op een zaterdagavond, ik heb daar 2 uur aan de monitor gehangen en alles bleek toen terug in orde te zijn. We vertrouwden erop en gingen terug naar huis. Dinsdag hadden we onze wekelijkse controle bij de gynaecoloog en toen waren we met haar de ingeleide bevalling aan het plannen. Ze wou risico vermijden door hem vroeger op de wereld te zetten (op 36 weken), we waren blij want we zouden onze zoon vroeger ontmoeten dan gepland was.
Ik ging op de tafel liggen en toen vertelde ze het… Het hartje van Finn was gestopt. We stortten beide in en geloofden het eerst gewoon niet. Het werd een emotionele rollercoaster.
Donderdag mocht ik dan in het ziekenhuis van ons mooiste sterrenkindje bevallen, nog steeds een magisch moment om hem voor de eerste keer te zien en vast te nemen. Ik zag direct dat hij helemaal op papa leek, precies hoe ik het in mijn gedachten had. Wat waren we toch zo verliefd en trots op hem. We hebben hem nog 3 dagen bij ons gehad in het ziekenhuis en tussendoor legden ze hem in koud water om zijn lichaampje mooier en intact te houden. Elke keer als we hem vast hadden in onze armen, leek het gewoon of hij lag vredig te slapen.
Nu kunnen we hem niet meer vasthouden en dit is moeilijk voor ons, maar we weten dat hij altijd bij ons is, in ons hart en gedachten. Na onderzoek achteraf bleek ik een zwangerschapsvergiftiging te hebben, maar dit zou volgens de dokters niet de reden van overlijden zijn. De echte reden zullen we spijtig genoeg nooit weten. We hebben een mooi afscheid kunnen nemen en hem nog enkele dagen kunnen vasthouden, dit zijn voor ons momenten dat we de rest van ons leven zullen koesteren.
Dankzij Boven De Wolken en het Berrefonds hebben we ook mooie herinneringen kunnen maken waar we met liefde altijd op terugkijken. “Ons knapste ventje”.
