Op 24 december 2026 werden we ouders van ons prachtig zoontje. We keken er zo naar uit om ouders te worden. Alles verliep heel vlot met uitzondering van de ochtendmisselijlheid. We konden niet wachten tot mei. We zijn met veel vriendinnen samen zwanger dit jaar, dus dit wordt top! Allemaal boymoms!
Ons zoontje was een heel beweegelijk kind. Ze moesten goed kijken altijd naar de echo’s want hij bewoog enorm veel. Maar tot nu toe waren de echo’s heel goed. De vroedvrouw kwam ook langs en het hartje klopte goed.
Tot die 20 weken echo kwam. Toen stortte onze wereld in. Ons zoontje lag gedraaid dus eerst alles bekijken van gezichtje, armen en benen. Zijn hersentjes waren voor in een boek te plakken zei de gyneacoloog. Zo’n mooie verbindingen. Maar toen draaide hij en was het vanaf seconde 1 stil… Geen gelach meer, geen gepraat. We knepen in elkaars hand. Er is iets ernstig mis met het hartje zei de gyneacoloog. Ze haalde onmiddelijk de kindercardioloog erbij. Ze bekeken alle kanten van zijn hartje. Vakwoorden kwamen eruit en wij bleven stil met tranen die over onze wangen rolden. Iets brak in ons dat moment en dat iets, zal nooit meer helen. Het is een ernstige hartafwijking. De gyneacoloog verwees ons door naar Brugge. De volgende dag naar Brugge hopend op een ander verhaal, een meer hoopgevend verhaal. Daar werd hetzelfde gezegd… Kans op overleving is klein. Zijn linkerharthelftje groeit niet en de kleppen werken niet. We vielen in een zwart gat. Tranen stroomden dag en nacht over onze wangen. Hoe kan dit? Niemand in onze families heeft een afwijking. Onmacht en enorme teleurstelling. Waarom? Dit moet een nachtmerrie zijn. De dagen die volgden, beleefden we in een waas. Alles was onwerkelijk.
Op 23 december moesten we binnen in het ziekenhuis. Ze deden een vruchtwaterpunctie en namen bloed af om te zien of het genetisch is. Daarna klaarmaken om te bevallen. Het was niet zo gemakkelijk. Koorts en lage bloeddruk staken de kop op en heel lang wachten. Op precies 21 en weken is ons zoontje geboren. Zo perfect en mooi. Hij was een grote jongen. We konden hem bij ons nemen en afscheid nemen. De dagen erop konden we elke dag gaan kijken, vastnemen, knuffelen. Het deed ons goed om zo afscheid te nemen en de grootouders kennis te laten maken met hun kleinzoontje. Het klinkt misschien raar maar we mochten zijn kistje versieren en hem er zelf inleggen. Hij werd gecremeerd en staat bij ons thuis. Dichtbij ons. We missen hem enorm. Lieve prachtige zoon, ik had heel graag nog duizenden momenten met je gedeeld. Jou nooit mama of papa horen zeggen, nooit in mijn klasje hebben, geen lachje of gesprek maakt mij nog altijd enorm verdrietig en laat een hele grote leegte achter. Onze waarom vraag die voor altijd zal blijven hangen. Je maakte van mij een mama, je vulde ons hart met liefde. Schitter nu maar mooi hierboven, een lieveheersbeetje die voorbij gaat. We zullen je nooit vergeten.
Bedankt voor de prachtige foto’s van Boven De Wolken. Dankje dat deze organisatie bestaat en dat er zoveel aandacht wordt aangegeven.
