In februari 2026 zijn we opnieuw gestart met een IVF-traject bij IVF Brussels, in de hoop op een tweede kindje samen. We hebben al een zoontje van ondertussen 20 maanden.
We moesten een volledig nieuwe ronde doorlopen, met hormooninjecties, een eicelpunctie en een terugplaatsing. Hieruit kregen we drie embryo’s, waarvan er op 10 maart 2026 eentje werd teruggeplaatst.
Op 15 maart, amper vijf dagen na de terugplaatsing, testte ik voor het eerst positief. De officiële bloedtest stond een week later gepland, op zondag 22 maart. Ook die was positief, met een hoge hCG-waarde van meer dan 1000. Een week later moest ik opnieuw bloed laten afnemen en toen was de waarde al gestegen tot boven de 20.000. Het was dus een heel mooie start van de zwangerschap.
Op 9 april mochten we voor de eerste echo naar IVF Brussels. Alles zag er heel goed uit en vanaf dat moment mochten we verder opgevolgd worden door mijn eigen gynaecoloog.
Op 19 april verloor ik plots een heel grote bloedklonter. Ik ben meteen naar de spoedafdeling gegaan, waar ze een echo hebben gemaakt. Daar hoorden we voor het eerst het hartje van ons kindje kloppen. In Brussel hadden we het hartje alleen nog maar zien kloppen.
Twee dagen later had ik al een afspraak bij mijn eigen gynaecoloog. Die afspraak mocht gewoon doorgaan en ook daar zag alles er goed uit. We waren opnieuw gerustgesteld.
Vier weken later gingen we opnieuw naar de gynaecoloog. Toen werd er ook bloed afgenomen voor de NIPT. Alles bleek in orde te zijn en we kregen te horen dat we nog een jongetje zouden krijgen. We waren ontzettend blij dat alles goed verliep.
Vier weken later gingen we opnieuw op controle. Daar kregen we het verschrikkelijke nieuws dat het hartje van ons zoontje gestopt was met kloppen, op een zwangerschapstermijn van ruim 15 weken.
De volgende dag moest ik naar het ziekenhuis om tabletjes te krijgen die mijn baarmoedermond zouden helpen verweken. Omdat mijn vorige bevallingen via een keizersnede waren verlopen, moest alles voorzichtig gebeuren.
Twee dagen later, op donderdag, moest ik ‘s morgens naar het ziekenhuis. Ik zou vaginale tabletjes krijgen om de ontsluiting op gang te brengen. Vier uur later zou ik een tweede dosis krijgen, maar net daarvoor braken mijn vliezen. Daarna heb ik nog drie uur weeën gehad, tot ons zoontje op 18 juni 2026 stilgeboren werd.
We hebben hem de naam Benjamin gegeven.
Die avond kwam een lieve vrijwilliger van Boven De Wolken langs om foto’s te maken van onze zo gewenste, lieve Benjamin.
We hebben ervoor gekozen om een obductie te laten uitvoeren, in de hoop te achterhalen waarom onze Benjamin overleden is.
Vrijdagochtend mocht ik naar huis, nadat de sociale dienst van het ziekenhuis nog was langsgekomen. De woensdag daarop hebben we ons zoontje begraven op de sterrenweide bij ons in de buurt.
Onlangs kregen we de voorlopige resultaten van het pathologisch onderzoek. Daaruit is voorlopig niets naar voren gekomen wat zijn overlijden kan verklaren. Alleen bleek de placenta wat aan de kleine kant te zijn, maar niet opvallend klein.
We hebben momenteel nog twee embryo’s in de vriezer. Omdat ik 40 ben geworden en dus ook niet meer de jongste ben, willen we, zodra de gynaecoloog groen licht geeft, toch nog een poging wagen om onze grote kinderwens in vervulling te laten gaan. Het is niet alleen onze wens, maar ook die van onze zonen: twee uit mijn vorige relatie en eentje met mijn huidige partner.
Voorlopig willen we eerst nog een paar maanden de tijd nemen om het verlies van onze lieve Benjamin een plaatsje te geven.
Alsof dit verdriet nog niet genoeg was, moesten we op 11 mei ook afscheid nemen van mijn papa. Hij overleed op 76-jarige leeftijd. Hij was mijn grote held.
Het zijn ontzettend zware maanden geweest, waarin we afscheid hebben moeten nemen van twee mensen die ons zo dierbaar zijn. Toch hopen we dat er, naast al dit verdriet, ooit opnieuw plaats mag zijn voor een beetje geluk.
