Afgelopen december, net voor kerst, kwamen wij er totaal onverwacht achter dat we zwanger waren. Het was iets waar we op dat moment niet bewust mee bezig waren en waar we ook niet actief voor aan het proberen waren. Juist daarom kwam het nieuws als een complete verrassing. Een bijzondere verrassing, want hoewel het onverwacht was, voelde het meteen speciaal. Het was alsof ons leven in één moment helemaal veranderde. Ineens was daar het besef dat er een klein wondertje in mijn buik groeide, ons kindje, ons eerste kindje samen. Vanaf dat moment begonnen we voorzichtig te dromen over de toekomst, ook al was alles nog zo pril.
De manier waarop we erachter kwamen, was ook niet iets wat we ooit hadden kunnen bedenken. Mama voelde zich al een tijdje niet goed en had last van klachten waardoor ze uiteindelijk naar het ziekenhuis ging. Eerst dachten de artsen dat er sprake was van een blindedarmontsteking. Dat nieuws alleen al was spannend en zorgde voor veel onrust. Maar na verdere controles bleek dat helemaal niet het geval te zijn. In plaats daarvan kregen we nieuws dat ons leven volledig op zijn kop zette: een positieve zwangerschapstest. Wat begon als een bezoek aan het ziekenhuis vanwege ziekte, eindigde met het meest onverwachte en bijzondere nieuws dat we ooit hadden gekregen.
Vanaf dat moment veranderde alles. We moesten even wennen aan het idee, omdat het zo onverwacht kwam, maar al snel maakte die verbazing plaats voor geluk. Het besef dat er een klein mensje in mij groeide, een kindje dat half van mama en half van papa was, maakte alles ineens anders. We begonnen langzaam te praten over de toekomst. Hoe zou ons kindje eruitzien? Zou het op mama lijken of op papa? Welke oogkleur zou ze krijgen? Hoe zou haar lach klinken? Het waren allemaal kleine gedachten en dromen die steeds meer plek kregen in ons dagelijks leven.
Naarmate de weken voorbijgingen, groeide niet alleen mijn buik, maar ook onze liefde voor het kindje dat in mij groeide. Bij elke controle waren we gespannen, maar ook vol verwachting. Elke echo voelde magisch. Het zien van dat kleine lijfje, het horen van het hartje, maakte het steeds echter. Het was niet langer alleen een idee of een positieve test; het was ons kindje, ons dochtertje. Langzaam begonnen we spullen uit te zoeken, te praten over namen en ons voor te stellen hoe ons leven eruit zou zien wanneer zij er eenmaal was. Alles draaide ineens om haar.
Wij waren zo gelukkig en dankbaar. Ondanks dat de zwangerschap onverwacht was, voelde het alsof zij precies op het juiste moment in ons leven kwam. Ze maakte ons al ouders nog voordat ze geboren was. We praatten tegen haar, droomden over haar en hielden van haar op een manier die we nooit eerder hadden gevoeld. Het was bijzonder hoe iemand die je nog nooit had vastgehouden, al zo’n grote plek in je hart kon innemen.
Begin mei begon ik me wat minder goed te voelen. Er was iets wat niet helemaal goed voelde, al kon ik het niet precies uitleggen. Soms weet je als moeder gewoon dat er iets anders is. Ik voelde me slechter en merkte ook dat ik eigenlijk nog niet echt duidelijke bewegingen had gevoeld. Dat maakte me onzeker. Misschien was het niets, misschien maakte ik mezelf bang, maar diep vanbinnen had ik een onrustig gevoel dat ik niet kon negeren. Dat onderbuikgevoel bleef maar aanwezig.
Met een bang hart ging ik daarom op 6 mei naar het ziekenhuis voor een extra controle. Ik hoopte zo dat alles goed zou zijn en dat ik me zorgen maakte om niets. We hielden ons vast aan de gedachte dat we straks gewoon weer gerust naar huis zouden gaan, dat we het hartje zouden horen en dat de angst zou verdwijnen. Maar op het moment dat de echo begon, veranderde alles. De stilte in die kamer voelde meteen anders. En toen kwam het nieuws waar geen enkele ouder ooit op voorbereid is.
Mabel haar hartje was gestopt met kloppen.
Die woorden sloegen in als een bom. Op dat moment stond de wereld stil. Alles waar we al maanden van droomden, alles wat we ons hadden voorgesteld, stortte in één klap in. Er was ongeloof, verdriet, verwarring en een pijn die niet in woorden uit te drukken is. Hoe kan iets wat zo mooi begon, zo eindigen? Hoe kan je lichaam nog zwanger zijn terwijl je weet dat je kindje er niet meer is? Het voelde oneerlijk, onwerkelijk en onbegrijpelijk.
De dagen daarna waren een waas. We leefden in een soort roes. Er moesten ineens keuzes gemaakt worden waar je als ouders nooit over na denkt. In plaats van verder uit te kijken naar de geboorte van ons kindje, moesten we afscheid voorbereiden. In plaats van uit te kijken naar een kraamperiode, moesten we leren omgaan met het idee dat ons dochtertje stil geboren zou worden. Alles wat ooit zo vanzelfsprekend leek, was in één moment verdwenen.
Uiteindelijk is onze lieve Mabel op 11 mei slapend op de wereld gekomen. Een dag die voor altijd in ons geheugen gegrift staat. De dag waarop wij onze dochter voor het eerst mochten zien, vasthouden en bewonderen, maar ook de dag waarop we meteen afscheid moesten nemen. Het was het mooiste en tegelijkertijd het meest hartverscheurende moment uit ons leven.
Toen ze geboren werd, was daar zoveel verdriet, maar ook zoveel liefde. Ondanks alles waren we intens trots. Trots op hoe mooi ze was. Trots dat wij haar papa en mama mochten zijn. En zo verliefd op ons eerste kindje. Ze was echt. Ze was onze dochter. Onze kleine meid. Perfect, prachtig en zo ontzettend geliefd.
We hebben haar bekeken, vastgehouden en geprobeerd elk klein detail in ons op te nemen. Haar gezichtje, haar handjes, haar voetjes, alles was van haar. Alles was zo klein en zo bijzonder. We wilden de tijd stilzetten. Nog even langer bij haar blijven. Nog even genieten van het feit dat ze eindelijk bij ons was, ook al was het op een manier die we nooit hadden gewild. Geen enkele ouder zou zijn kindje op die manier moeten ontmoeten.
Sindsdien proberen we haar verlies een plaatsje te geven. Maar dat is veel moeilijker dan mensen soms denken. Verdriet om een kindje stopt niet na een paar dagen of weken. Het gaat niet weg omdat de wereld verder draait. Het is er altijd. In alles wat we doen, in elk moment van stilte, in elk toekomstbeeld dat ineens anders is geworden. Ze hoort bij ons, ook al is ze niet fysiek hier.
Sommige dagen lijken iets draaglijker. Dan lukt het om te praten over haar, om liefde te voelen naast het verdriet. Maar er zijn ook dagen waarop het gemis alles overheerst. Dagen waarop het bijna niet te bevatten is dat ze er echt niet meer is. Dan voelt het alsof er een stukje van ons hart ontbreekt. Want dat is ook zo. Een deel van ons is met haar meegegaan.
We missen haar enorm. Niet alleen het kindje dat ze was, maar ook alles wat had kunnen zijn. We missen de toekomst die we voor ogen hadden. De eerste keer dat we haar zouden horen huilen. De eerste nacht thuis. Haar eerste lachje, haar eerste stapjes, haar eerste woordjes. We missen de herinneringen die we nooit hebben kunnen maken. Het leven dat we samen met haar hadden willen opbouwen.
Wij hadden ons dit zo anders voorgesteld. We dachten dat we in mei een kindje in onze armen zouden hebben om mee naar huis te nemen. Dat ons huis gevuld zou zijn met babygeluidjes, slapeloze nachten en kleine geluksmomenten. In plaats daarvan is er een stilte die soms oorverdovend is. Een leegte die niemand echt begrijpt tenzij je het zelf hebt meegemaakt.
Toch zal Mabel altijd ons eerste kindje blijven. Ze maakte ons mama en papa. Ze heeft ons leven veranderd en een plek in ons hart gekregen die nooit meer weggaat. Ook al mochten we haar maar kort vasthouden, we zullen voor altijd van haar blijven houden. Zij hoort bij ons gezin. Zij is onze dochter. En niets of niemand kan dat ooit veranderen.
We proberen stap voor stap verder te gaan, hoe moeilijk dat ook is. Niet omdat we haar vergeten, maar juist omdat we haar altijd met ons meedragen. In alles wat we doen, nemen we haar mee. In onze gedachten, in ons hart en in onze liefde. Ze zal altijd een deel van ons zijn.
Lieve Mabel, wij houden van jou. Vanaf het moment dat we ontdekten dat jij in mama’s buik groeide, tot nu en voor altijd. Jij was gewenst vanaf het moment dat we wisten dat je bestond. Jij bent geliefd, meer dan woorden ooit kunnen uitleggen. Ook al konden we je niet zien opgroeien, jij blijft ons dochtertje. Voor altijd.
