Ons verhaal start in 2023, mijn vriendin heeft al een tweeling uit een vorig huwelijk maar graag hadden we samen nog een kindje gewild.
Eind januari 2023 kregen we groen licht van het UZ in Jette om te mogen start met kunstmatige insiminatie, er werd een donor besteld, en na een week kregen we bericht dat het er was. We waren zo blij want normaal konden deze wachttijden oplopen tot 4 en zelfs 6 maanden. Na 2 mislukte pogingen waren we een tijdje gestopt. Toen we uiteindelijk opnieuw wilden proberen, bleek ik een cyste te hebben op mijn eierstok. In juli gaven we het nog een kans, ‘een 3de keer goede keer’ zeggen ze en dat was bij ons ook zo! Tranen van geluk zo blij waren we met de komst van een broertje of zusje. Ik was uitgerekend voor 3 April 2024. Hoe moeilijk was het niet om dit te moeten verzwijgen tegen familie & vrienden. Ook omdat ze wel op de hoogte waren van de plannen, we zeiden dan maar continu dat we nog niets hadden gehoord van het uz, maar dit was zo moeilijk!
Om verder te gaan met ons verhaal…
Heel de zwangerschap hadden we nooit problemen gehad. Er waren wel eens momenten dat ik me niet goed voelde, maar we zijn dan altijd op controle geweest in het ziekenhuis en alles was altijd oké.
Tot 23 maart…
Ik voelde me niet goed en had extreme harde buiken. Dinsdag 19 maart was ik nog op controle geweest ik had al 2 cm ontsluiting en de gynaecoloog zei dat het niet lang meer ging duren. ‘Misschien tot straks’ zei ze.
Dus zaterdag 23 maart op aanraden van mijn mama richting ziekenhuis, de hartslag van ons zoontje was aan de lage kant, maar omdat hij zich snel herpakte zagen ze dit niet als ernst. Ik voelde me niet goed, maar werd wel daar gehouden ter observatie. Waarom wist ik niet, want ik heb heel de nacht geen monitor gezien.
Zondag 24 maart voelde ik geen leven meer in mijn buik. Op de echo was er ook geen beweging te zien maar zijn hartje klopte nog. Er werd besloten om mij in te leiden via de natuurlijke weg. De harttonen schommelden van laag naar hoog in extremen.
Maandag 25 maart om 6u40 viel de hartslag volledig weg en was het alle hens aan dek. Ik werd onder narcose gebracht en er werd een spoedkeizersnede uitgevoerd. 25 maart 7u20 is onze lieve zoon Lex * ter wereld gekomen. Met een hartstilstand, maar ze hadden hem erdoor gekregen. Wij werden overgebracht naar het ziekenhuis in Genk, Lex werd meteen overgebracht, ik pas rond de middag. Lex deed onderweg naar het ziekenhuis opnieuw een hartstilstand. Hij werd in het ziekenhuis in een koelpakje gelegd, voor de hersenschade te beperken maar helaas. 6 April hebben wij dan de keuze gemaakt om Lex te laten gaan. Hij had extreem veel zuurstoftekort gehad waardoor hij nooit zelfstandig had kunnen ademen en waarschijnlijk heel zwaar gehandicapt ging zijn. We hebben nog een mooie doop gehad in het ziekenhuis, daarna is hij zachtjes van ons heen gegaan omringd door iedereen die hem lief had…
Lex *
Je was zo mooi, zo klein, zo gewenst!
Voor altijd onze allermooiste ster.
