Wij zijn Thomas en Dylan, een koppel dat al jaren droomde van een kindje. Ouderschap was voor ons geen vanzelfsprekend pad. Als homokoppel betekende het een lange zoektocht, vol vragen, obstakels, en vooral: veel hoop.
Via mijn zus leerden we Leticia kennen. Wat begon als een voorzichtig contact, groeide snel uit tot een warme band. Toen zij voorstelde om onze draagmoeder te worden, konden we het amper geloven. Het voelde juist, veilig, liefdevol. We voelden ons vanaf het eerste moment verbonden met haar. Samen stapten we in het ivf-traject, met hoop in ons hart en dromen in onze ogen.
Op 24 december 2024 kregen we het nieuws waar we zó lang naar hadden uitgekeken: een positieve zwangerschapstest. Het mooiste kerstcadeau ooit. Vanaf dat moment leefden we op een roze wolk. Alles leek te kloppen. De echo’s volgden elkaar op en telkens opnieuw zagen we ons kleine wondertje groeien. We fantaseerden over zijn toekomst: op wie hij zou lijken, welke karaktertrekken hij van welke papa zou overnemen, hoe knap hij zou zijn, hoe hard we hem zouden verwennen.
We kochten al kleertjes voor zijn eerste feestje. Dachten na over hoe we de kinderkamer zouden inrichten. We stelden ons voor hoe hij samen met zijn neefje kattenkwaad zou uithalen. Alles in ons leven draaide rond hem. Onze toekomst kreeg eindelijk vorm, gevuld met zoveel liefde.
Tot 5 mei 2025.
Tijdens de 20-weken echo, zaten we nog vol plannen in de wachtzaal. We lachten over hoe we gingen zorgen voor hem, welke koets het handigst was, wie de luierkampioen zou worden. Maar eenmaal we bij de gynaecoloog binnenstapten, sloeg de sfeer om.
Aanvankelijk leek alles in orde: twee handjes met elk vijf vingers, twee voetjes met elk vijf teentjes. Maar bij het onderzoek van het hartje bleef de stilte duren. De arts keek te lang. We voelden het aan alles: er is iets mis. Ze vertelde ons dat het hartje zwak klopte en dat de grote bloedvaten niet correct gevormd waren. We werden meteen doorverwezen naar UZ Leuven.
Daar kregen we de definitieve diagnose: Truncus Arteriosus, een zeldzame en ernstige hartafwijking. De dagen erna stonden in het teken van hoop, angst, ongeloof en eindeloze onderzoeken: bloedafnames, gesprekken met cardiologen, gynaecologen, genetici, psychologen. Alles werd bekeken, onderzocht, besproken.
Maar het verdict bleef hetzelfde: geen kans op herstel. De afwijking was te ernstig. Zijn overlevingskansen waren onbestaande. We zaten in een nachtmerrie, hoopten elke ochtend wakker te worden in ons oude leven. Maar dit was onze nieuwe realiteit.
Op maandag 12 mei volgden de laatste gesprekken en onderzoeken. Die namiddag werd beslist, in overleg met het volledige medische team, dat de zwangerschap best zo snel mogelijk beëindigd zou worden. We hadden geen woorden, alleen tranen. Het verdriet was allesoverheersend. Het was de zwaarste beslissing van ons leven, genomen uit pure liefde voor ons kindje.
En zo werd op 16 mei 2025 om 00:27 uur onze zoon Lenn* stil geboren, na 23 weken en 4 dagen zwangerschap.
Zo klein, zo mooi, zo perfect. En zo oneindig geliefd.
Vanaf het moment dat hij er was, lieten we hem niet meer los.
We hebben hem verzorgd, geknuffeld, zijn handjes vastgehouden, naar zijn gezichtje gekeken, hem ingepakt in zijn dekentje, verhalen verteld. Hij was omringd door onze liefde. Tot op de dag van zijn afscheid heeft hij ons nooit moeten missen.
Hij heeft gestreden. Hij heeft geleefd, in ons, bij ons. En wij zijn voor altijd zijn trotse papa’s.
Zijn afwezigheid vult nu ons hele bestaan. Maar tegelijk is hij overal: in de zon, in de sterren, in de wind, in elk vlindertje dat passeert.
We blijven Lenn* vertellen. Over wie hij was, wat hij voor ons betekent, en hoeveel we van hem houden.
Voor altijd in ons hart.
Voor altijd ons kind.
Voor altijd Lenn*.
