Ons verhaal begint eigenlijk op 6 juli 2019 waar papa en ik elkaar trouw beloofden in goede en kwade dagen, in ziekte en gezondheid. Ons verlangen naar een warm nest was al lang voelbaar. Kort na onze huwelijksreis kon ons pril geluk niet op: ons eerste kindje kondigde zich aan.
Bij de eerste controle hoorden we het mooiste geluid dat je je als aanstaande mama en papa kan inbeelden: een perfecte hartslag. We liepen op wolken. Dat pril geluk werd al snel doorprikt toen er bij een volgende controle in oktober 2019 geen hartslag meer hoorbaar was. Jij had wel al beslist om jouw eigen nestje te bouwen, waardoor een curettage zich opdrong. Dit ging door op 9 oktober 2019. Ik weet nog dat ik die ochtend dacht: als ik mij hier nog eens moet doorslaan, dan weet ik niet of ik dit kan. We weten niet of je een jongen of een meisje was. We hebben nooit afscheid van jou kunnen nemen. Jij was gewoon weg. Vanaf dat moment wist ik ook: een onbezorgde zwangerschap, dat zal nooit meer zo zijn, die heerlijke onbezorgdheid zou er nooit meer zijn. De uitgerekende datum 30 april 2020 zou altijd een bijzonder moment zijn.
De feestdagen dienden zich aan, het nieuwe jaar kwam eraan: 2020. In februari ontdekten we dat er een nieuw leven op komst was. Deze keer was de uitgerekende datum op 1 november 2020. Die eerste hartslag klonk opnieuw even warm, even mooi, even ontroerend. Op 1 november 2020 kwam Giselle luid krijsend ter wereld. Op de uitgerekende datum: netjes volgens de afspraak. Giselle: een makkelijke slaper, een makkelijke eter. Dat vroeg al snel om een speelkameraadje.
Op Giselle haar eerste verjaardagsfeestje wisten we dat er een broertje of een zusje zou bijkomen. Een zomerkindje. Uitgerekend op 9 juli 2022, maar in de warmste zomer in jaren besloot Médard om toch nog 9 dagen op zich te laten wachten. Met een spoedkeizersnede kwam hij dan op 18 juli 2022, op een van de warmste zomerdagen piepen. Giselle was meteen de zorgende grote zus en wij voelden dat Médard een puzzelstukje was dat perfect in ons leven paste.
Ook na de geboorte van Médard voelden we al snel aan dat er nog een plekje was voor een speelkameraadje. Al was het deze keer al overschaduwd door een telefoontje waarin ik op geheel onverwachte wijze te horen kreeg dat ik potentieel drager was van een genetische translocatie. Nieuws dat voor ons insloeg als een bom. De overbezorgdheid nam de bovenhand. Bovendien bleek ik toen ook opnieuw zwanger, al waren de bloedwaarden deze keer al meteen zorgwekkend en vond er om de 2 dagen een bloedafname plaats om de evolutie op te volgen. In mei 2023 voelde ik aan dat er iets niet juist was. Dat werd ook pijnlijk duidelijk met heel veel bloedverlies. We wisten snel: dit is niet goed. En zo wisten we dat we voor een tweede keer afscheid moesten nemen van een stille droom. Ook nu wisten we niet of we afscheid moesten nemen van een broertje of een zusje. Gezien het verlies zo pril was, hadden we nog niemand geïnformeerd. De volgende dag gingen we gewoon allebei aan het werk.
In het voorjaar en de zomer van 2023 startten we de procedure op in UZ Jette die volgens ons lokale artsen de beste keuze waren om onze kinderwens in vervulling te laten gaan. De weken en maanden die volgden, waren intensief met lange wachttijden, heel veel ballen in de lucht houden en vooral grote onzekerheid. En dat in combinatie met een biologische klok die genadeloos verder tikte.
In wat volgde waren er uiteindelijk 2 terugplaatsingen: de eerste op 21 juli 2024 (op het verjaardagsfeestje van Médard) die helaas niet in een zwangerschap resulteerde. De tweede terugplaatsing gebeurde op 23 augustus 2024. Deze keer verliep alles goed en konden we al heel snel die eerste magische hartslag horen. We wisten ondertussen al hoe snel geluk kon keren en waren daarom heel voorzichtig om het goeie nieuws te vertellen aan familie en vrienden. We wachtten de grens van 12 weken af en waren heel voorzichtig in alle communicatie. Toen de resultaten van de NIPT ook goed bleven te zijn, durfden we voorzichtig positief zijn. De controles die volgden waren telkens ook heel goed. Er waren wel wat afwijkingen in mijn bloedresultaten: schildklierwaarden die opvolging vereisten, een afwijkende suikertest,… maar op zich niets alarmerends.
In februari zou ik voor mijn werk nog een week naar Firenze vliegen. Ik plande een extra controle in op woensdag 12 februari 2025 om een zogenaamd ‘fit to fly’ attest te krijgen. Die woensdag verliep ook alles goed. De gynaecoloog verzekerde me dat ik me geen zorgen moest maken en dat de kans op een vroeggeboorte heel klein was. Ik kon dus met een gerust hart vliegen. Ik vertrok terug naar mijn werk en voelde na de lunch ook nog beweging in mijn buik, heel geruststellend. Tot ik ’s avonds thuis kwam en opmerkte dat het wel heel rustig bleef in mijn buik. Ik besloot op tijd te gaan slapen en af te wachten hoe de nacht zou zijn, meestal voelde ik ’s nachts goed de bewegingen. Tot ik om 3 uur ’s nachts wakker werd en nog steeds geen beweging voelde. Ik belde naar materniteit waar ze aangaven dat ik meteen via spoed mocht langsgaan. Ik stapte in mijn auto terwijl mijn man thuis bleef met onze oudste kindjes. Via spoed stond ik naast een hoogzwangere vrouw en haar man die me vroegen: ‘ook voor hetzelfde?’. Ik kon nauwelijks een woord uitspreken en zei dan maar: ik vrees dat ik hier voor iets anders ben. Justine begeleidde me naar het verloskwartier en zocht geduldig een hartslag. Het bleef stil. Ze bleef rustig en zei dat ze de gynaecoloog zou opbellen. Op de termijn van 27 weken en 5 dagen was het mogelijk dat de hartslag enkel te vinden was via de externe apparatuur. De gynaecoloog kwam het verloskwartier binnen. Ik herkende de blik meteen. Naast de onwezenlijke stilte bevestigden de woorden: ‘uw kindje is overleden’ meteen wat ik eigenlijk al had aangevoeld. Toen wisten we dat we een dochtertje zouden krijgen, een klein zusje. De gynaecoloog belde mijn man op. We belden onze ouders en de aanstaande meters. Tegen 6u was mijn man dan ook in het ziekenhuis. Om 8uur kwam de gynaecoloog terug en bevestigde nogmaals met een laatste echo dat onze lieve dochter geen hartslag meer had. In wat volgde, weet ik nog altijd niet goed hoe we die uren en dagen zijn doorgekomen.
Op donderdagochtend werd medicatie toegediend. De vroedvrouwen en gynaecoloog gaven ons de nodige informatie. De bevalling zou plaatsvinden tussen de vrijdagmiddag en de zondagmiddag. We konden in tussentijd terugkeren naar huis. We kregen de koesterkoffer van het Berrefonds en van stichting Hanne. We kregen een contactformulier van Boven de Wolken. En zo vertrokken we met een bolle buik en de koesterkoffers terug naar huis. We voelden meteen dat we warm omringd waren door de vroedvrouwen en onze eigen gynaecoloog van AZ Zeno.
Op zaterdagmorgen 15 februari 2025 werden we opnieuw in het ziekenhuis verwacht. In de uren die volgden overviel ons een gevoel van dankbaarheid, gecombineerd met angst voor wat komen zou. Het was tegelijk de meest zware, maar ook de meest mooie en serene bevalling die ik had meegemaakt. De stilte bij de geboorte van onze lieve dochter Constance deed zo’n pijn. Ze was met haar 40 cm en 1,080kg zo af, zo mooi, zo gewenst en zo welkom. En toch werd ons dat prille babygeluk ontnomen voor we ze hadden leren kennen. Die zaterdagmiddag bleven wij in ons coconnetje en op zondag zouden onze kindjes en de grootouders kennismaken met Constance. De trotse blikken van grote zus en grote broer zal ik nooit vergeten, dankzij Wouter van Boven de Wolken zijn die beelden ook vereeuwigd. Die eerste blikken, die kleine zorgzame handjes, hun klein zusje dicht bij hen, het zijn de enige korte momenten als gezin van 5 die we kunnen koesteren. Wouter gaf ons de tijd en de ruimte om die gezinsmomenten vast te leggen. Hij stelde spontaan ook voor om de grootouders mee in het verhaal te betrekken. Zijn professionele aanpak paste binnen de sereniteit die we dat weekend hebben gevoeld. We zijn dankbaar voor die tastbare herinneringen die hij heeft vastgelegd op die veel te korte tijd die we hadden met ons lief dochtertje. Op een paar uur tijd heeft hij de herinneringen voor ons hele leven gemaakt.
Lieve Constance,
Achter de wolken schijnt altijd de zon.
We zien jou graag. Voor altijd in onze harten.
Jouw mama en papa,
Grote zus en grote broer.
