Jouw verhaal
door de ogen van mama en papa
Lieve Clyo,
Begin 2023 gingen papa en mama wandelen, op een dag zoals er zoveel zijn en toch was deze anders. Tussen de stappen en de gesprekken groeide er iets: de wens om samen een kindje te mogen verwelkomen. Een wens die zich razendsnel vertaalde in een diep verlangen, gedragen door hoop, open armen en heel veel liefde.
Na een jaar proberen klopten we aan bij een fertiliteitsarts. Een operatie volgde, een traject werd opgestart. Vijf inseminatiepogingen, hormonen, pilletjes en vele spuitjes die papa elke dag met zorg en zachtheid zette. We leefden tussen hoop en teleurstelling. Tot we eind 2024 besloten om even te pauzeren. Om weer adem te halen, om ruimte te maken, om de moed te hervinden.
‘Zo gewenst, zo geliefd’
En toen, plots, daar was jij. Zomaar. Spontaan. Een wonder. We hielden een positieve zwangerschapstest vast en wisten: dit ben jij. We waren dolgelukkig, maar ook voorzichtig. Alsof we je met ons hart wilden vasthouden, nog voor we je konden zien. Enkele dagen later kreeg mama veel krampen. Er werd gedacht aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. De roze wolk barstte plots open. We zagen de angst in elkaars ogen. Tot die avond alles goed bleek. Jij was er. Jij leefde. Jij klopte. Vanaf toen hielden we je bij elke echo nóg een beetje meer vast.
Je groeide zo mooi. Eerst leek je op een klein kikkertje. Daarna op een baby’tje dat rustig in een maan lag. En bij de laatste echo zagen we jou, sabbelend op je duimpje. We lachten zacht. Papa had het toen allang gevoeld. ‘Het wordt een meisje’: zei hij. En hij had gelijk. Jij was ons meisje. Zijn gevoel, jouw waarheid.
Je naam wisten we al snel. Clyo. Een naam met een klassieke oorsprong, uniek en betekenisvol. Zelden gehoord, net als jij, een zeldzaam wonder. Je naam paste bij je vanaf die ene seconde.
Oh lieve Clyo, wat waren we nog niet klaar om jouw naam al met de buitenwereld te delen. Die was nog helemaal van ons, net als jij. Maar nu spreken we hem uit, vol liefde, vol trots. Want jouw naam hoort bij dit leven, bij jouw plek in ons hart.
‘Je hartje was te bijzonder voor deze wereld’
Tot die ene echo… We zaten hand in hand. We hoorden je hartje kloppen. We telden je vingertjes, je teentjes, zagen hoe perfect je was. Tot de dokter zachtjes zei: “Ik ga jullie moeten doorverwijzen. Het hartje van het kindje is te groot. Dit is niet goed.”
We knepen elkaars hand bijna stuk. Iets brak in ons dat nooit meer helemaal zal helen. De dagen die volgden, beleefden we in een waas. Alles was onwerkelijk.
Een week later hoorden we de harde waarheid: drie hartafwijkingen. Niet levensvatbaar. Niet erfelijk. Niet genetisch. Gewoon brute pech.
Toen stonden we daar, als ouders, voor een onmogelijke keuze. Maar we maakten ze, uit liefde. Vol verantwoordelijkheid. Vol zachtheid. Omdat jij dat verdiende. Omdat jouw leven, hoe kort ook, beschermd moest blijven.
‘Loslaten is de puurste vorm van liefde’
De dagen die volgden trokken we ons terug in een bubbel. Tussen de tranen door praatten we over jou, keken we naar jouw echo’s, maakten we je geboortekaartje, kozen we je urne. We probeerden te overleven en dat lukten ons. Ons huis vulde zich met kaartjes, bloemetjes, eten en cadeautjes. Van mensen die jou al zo graag zagen en jou dit warme nestje gunden.
Op dinsdag 10 juni heeft mama je op de wereld gezet. Hoe pijnlijk het moment ook was, hoe bijzonder het was. Je mama ving je op en zei ‘oh ze is zo mooi.’ De liefde tussen ons drieën is die moment meer dan verdubbeld. We hebben je gezien, gevoeld, vastgehouden, we namen foto’s, …
Ook wij verlaten straks het ziekenhuis met ons kindje. Alleen rijden we niet naar huis, maar naar het crematorium. Met jou in een mooi mandje gevuld met liefde en briefjes van jouw mama en papa, jouw oma en opa en jouw pake en moeke.
‘Een sprookje, waar jij nu voor altijd deel van uitmaakt.’
Mama en papa zijn altijd een team geweest. Of zoals papa het benoemd: ‘een sprookje’.
Het begon speels en onbezorgd, maar al snel maakten we toekomstplannen en nog voor we het doorhadden werd het steeds serieuzer.
We trotseerden samen elk obstakel, altijd hand in hand. En zo blijven we dat doen. Ook nu.
Er zal altijd een voor en een na zijn.
We hopen dat mama weer de lichtjes in haar ogen krijgt en dat papa langzaam zijn concentratie en energie vindt om verder te gaan.
Hoe kwetsbaar en lief we ook samen zijn, hoe sterk en verantwoordelijk we ook zijn, altijd samen.
Lieve Clyo,
Je hebt geen adem gehaald, geen kreetje gelaten en toch heb je ons leven voorgoed veranderd.
Je hebt ons ouders gemaakt.
Je hebt ons dieper doen voelen,
zachter doen kijken,
puurder doen liefhebben.
We dragen jou in alles wat we zijn.
Altijd.
We houden van jou, voor altijd.
Papa & mama
