Hoe begin ik hieraan?
Ons verdriet is nog vers en ons verhaal neerschrijven blijkt moeilijker dan gedacht.
Twee zinnen verder… en ik veeg de tranen van mijn gezicht.
Ik schrijf zoals we het beleefden.
Aug-sept 2024
Mijn man, Lander, heeft er alle vertrouwen in. En ik, ik ben de rust zelve. No rush en proberen te genieten van het proces. Een beetje rekenen en tellen maar niet overdrijven. Lander houdt alles nauwkeurig bij, ik laat de natuur beslissen. En tegen alle verwachtingen in, vooral de mijne 😊, worden we spontaan en vlot zwanger. Ons geluk kan niet op. Tranen van geluk, we lachen om de onwerkelijkheid. Ons hondje Sadie is er ook bij, ze vraagt zich af wat er speelt terwijl we haar en elkaar hard vast pakken. Wauw, ik denk er elke minuut van de dag aan. Dat had ik niet gedacht. Klopt de test wel, ik voel me niet zwanger en ik heb geen ongemakken… Zalig, maar toch nog even afwachten tot we een echo bij de gynaecoloog hebben, als bevestiging. Ons geheim.
Tot dan, juich ik niet maar ben ik stiekem wel al een beetje gelukkig.
18.10.2024
Deze week ga ik naar het kerkhof, om te vertellen over jou. Papa en mémé, jullie zijn de eerste van de familie die het mogen weten. Wat jammer dat jullie ons kindje nooit in de armen zullen kunnen sluiten.
24.10.2024
Onze eerste echo in het ziekenhuis waar ik werk. Ongezien parkeren en door de gangen sluipen want niemand mag ons zien. We zijn precies 2 kleine kinderen en kunnen ons geluk niet verbergen. We moeten stil zijn want de afdeling pediatrie waar ik werk, ligt vlak naast de materniteit. We zitten klaar in de wachtzaal. Ik met een bang hartje en Lander die zelfzeker naast me zit. “We gaan eens kijken hé” zegt m’n gynaecologe.
This is it… ‘le moment suprême’. Gel op de buik en echotoestel aan. Het klopt, ik ben zwanger. Én het hartje klopt ook. Ik kijk naar Lander met grote bambi-ogen vol liefde. Het is ons gelukt, we zijn gerust gesteld – we krijgen een kindje! Je eerste echo is gemaakt.
30 mei 2025 is de datum waar we nu al naar uitkijken.
15.11.2024
NIPT vandaag. Na mijn shift op het werk passeer ik langs het labo om die grote tubes te laten afnemen. Zouden ze mij herkennen? Hopelijk komt er niemand van de afdeling toevallig labostalen afgeven. Daarna in spanning afwachten op de resultaten, hopelijk alles oké…
19.11.2024
Vroeger dan verwacht zitten de resultaten in mijn mailbox. Het is avond, Lander is klaar met werken en we nemen de tijd om de resultaten samen te bekijken. Lander wil het geslacht weten, ik niet. 1,2,3 klaar?
Yes, alles is goed!! Wat een opluchting!
26.11.2024
Na ons werk, laat op de avond, gaan we iets zelfzekerder naar onze tweede echo. Ik ben nog steeds een beetje bang. Maar eens ik jouw hartje luid en duidelijk hoor, valt alle stress weg. Ik denk dat ik vanaf nu écht wel durf te genieten. Vele echo’tjes vandaag. Je was actief en je zwaaide zelfs eens naar mama en papa 🙂
08.12.2024
Cakepops met blauw/roze vulling. ’t Is zover. Traktatie op het werk. Ik twijfel nog of ik het wel op deze manier wil vertellen maar het kriebelt en ik voel me zo gelukkig. Tegelijk ben ik nerveus om de reacties te zien want niemand ziet dit aankomen.
Euforie overheerst, maar toch zijn er een paar geshockeerd. Het is zalig om te zien, ik kan het goede nieuws delen, eindelijk!
20.12.2024
Exact 17 weken ben ik vandaag. Lander kan niet mee naar echo, het past niet zo goed met zijn werk. Leuk ideetje van een vriendin om de mama es mee te pakken. Zo gezegd, zo gedaan. We gaan samen binnen, mijn gynaecoloog is in verlof en er staat iemand anders aan het echotoestel. Beetje vervelend want we kennen elkaar niet maar op zich geen probleem. Het hartje klopt, de druk op m’n schouders valt weer weg.
Alles onderzoeken; armpjes, beentjes, handjes en voetjes. Tiptop, beweeglijkheid 10/10.
Maar dan wordt het opvallend stil. Té stil… En na enkele minuten zegt de gynaecoloog me dat het hoofdje groter is dan normaal. Ze belt een collega voor een tweede opinie maar die is druk bezig. Dan volgt de zin dat ze naar een collega uit Brugge zal bellen. De gynaecoloog stapt de kamer uit en mijn moeder en ik blijven achter. We kijken elkaar met grote vraagtekens aan. Ik durf niet te huilen want dan beseft mijn moeder dat het niet oké is.
Maar ik weet het al, dit is niet oké… Ik voel het in alles. De gynaecoloog komt terug, ik mag de gel van mijn buik afvegen en aan tafel plaatsnemen. De leuke weetjes en small talk doven uit. En al hetgeen die volgt is verschrikkelijk hard om te horen. Ik krijg het moeilijk om te luisteren. Ik hoor alleen het nieuws die niemand wil horen. Ik loop al huilend door de gang, richting pediatrie want ik moet straks werken. Ik wil het vertellen maar er komt geen geluid, ik kan alleen maar huilen. Mijn hoofd voelt leeg en toch staat het op ontploffen. Ik ga naar huis en vraag Lander mij op te bellen. Deel twee. Ik zit op de grond in de living wanneer Lander tussen zijn werk door even thuis stopt.
Dit deel is nog veel harder. Ik moet je vertellen dat het niet oké is. Maandag gaan we naar Brugge en dan weten we meer. Het weekend gaat voorbij, we gaan allebei werken en trekken ons op aan elkaar en de goedbedoelde adviezen van de collega’s. We leven op hoop, we branden vele kaarsjes.
23.12.2024
Na twee uur wachten in een wachtzaal vol zwangere vrouwen en gelukkige koppels, gaan we binnen bij de gynaecoloog. Hij is recht voor de raap, exact wat we willen. Hij voelt ons aan. Het echobeeld voor onze neus en we zien op groot scherm wat we diep vanbinnen eigenlijk al weten. “Dit is niet goed” zegt hij zacht terwijl hij zijn hoofd schudt uit medeleven. Het onderzoek duurt niet lang, we zitten opnieuw aan tafel. Medische verklaringen op papier. We zijn 1 op 1000 en hebben het slechte lotje getrokken. We weten niet meer wat zeggen en beseffen dat de waarheid heeft gewonnen. De natuur heeft ook hier de uitkomst bepaald. En dan vraag ik mij af “ekik mij nu nog altijd nie genoeg bewezen?”.
Wat volgt is een medische en emotionele rollercoaster. Het ziekenhuis uitstappen met dit ondraaglijk nieuws, zonder kant en klaar medicijn. We schuilen bij elkaar maar het intense verlies komt naar boven. De tranen van geluk die we hadden in september worden nu vervangen door golven van verdriet. Mensen kijken ons met medelijden aan. Ja, het zijn wij. Wij die dit meemaken.
30 december 2024
We melden ons aan op materniteit. Hier geven we de controle over. De dagen gaan voorbij en we wachten. Wachten op jou.
3 januari 2025
Na 5 intense dagen kunnen we je eindelijk ontmoeten.
Lieve, kleine Floris. Wat een moment, we zijn zo blij. Je bent een dappere kerel want je hartje klopte nog 15 minuten lang en dat hebben wij gezien en gevoeld. Als ik terugdenk aan dat moment komen er emoties los die ik dacht al lang te hebben losgelaten. Maar dan, veel vroeger dan verwacht, zullen onze papa’s en mémé Julia je ontmoeten. Lander en ik kenden al veel verlies. We zijn zelfs elkaar al eens verloren. Maar nu voelden we ons sterker dan ooit, tot afscheid nemen van jou ons weer met de grond gelijkte maakte.
De maanden verstrijken en de mensen om ons heen vragen hoe het met ons gaat. Vaak wachten ze niet echt op een antwoord – ze knikken al instemmend. Ze verwachten woorden van kracht en dat we blijven doorgaan, zoals we altijd al hebben gedaan. En soms geef ik dat verwachte antwoord, uit gemak. Dan valt er een tikkeltje stress weg.
En oké, we gaan terug verder met ons leven. De wereld blijft draaien, iedereen gaat verder. Maar naast de confrontatie met de buitenwereld voelen we het. Jouw afwezigheid. Dag in, dag uit.
Mijn vrij weekend breekt aan, het is vrijdagavond… Ik voel me leeg. We gaan de deur niet uit. Lander valt in slaap en de tranen barsten los. Ik probeer me jouw stem voor te stellen.
Ssjt, ik hoor je.
