Ontmoet onze tweeling Thor en Tuur.
Op 28 juni 2024 gingen we vol verwachting naar de gynaecoloog. Alles was tot die dag goed verlopen met onze kindjes. Nooit hadden we gedacht dat we daar slecht nieuws zouden krijgen. En toch… één blik van de gynaecoloog, een korte stilte, en toen de woorden: “Ik vrees dat ik slecht nieuws voor jullie heb… er is geen hartslag meer.”
De grond zakte onder ons weg. Ik en mijn vriend storten meteen in elkaars armen. “Waarom? Wat is er gebeurd? Ligt het aan mij? Heb ik iets verkeerd gedaan?” De vragen kwamen sneller dan dat er antwoorden waren. We werden naar huis gestuurd om het nieuws te laten bezinken, maar thuis voelde het alsof de tijd stilstond. De dagen die volgden waren de langste van ons leven. We sloten ons af van de wereld, gevangen in ons verdriet. Toch kwam het moment dat we onze dierbaren moesten vertellen wat er gebeurd was… een stap die we het liefst hadden overgeslagen.
Op 1 juli 2024 werd ik opgenomen om te bevallen. De woorden “Wij komen voor een stilgeboorte” waren bijna niet uit te spreken. Het voelde alsof ik zelfs de vrouw achter de balie wilde beschermen tegen ons verdriet. Op de materniteit kregen we een aparte kamer, zodat we in alle rust konden blijven, zonder geconfronteerd te worden met het geluk van andere ouders die hun kindje mochten vasthouden en knuffelen.
Om de twee uur kreeg ik een pilletje om de weeën op te wekken. Ik vroeg al snel om een epidurale, ik wilde geen pijn voelen, niet lichamelijk en zeker niet emotioneel. Mijn water brak, en een uur later werd ons eerste zoontje geboren. Sneller dan verwacht. Ik kon hem nog niet zien… ik durfde niet. Mijn partner en de vroedvrouw beschreven hoe mooi hij was. Het was heel troostend om te horen, het gaf mij moed om ons tweede zoontje op de wereld te brengen.
Niet veel later kwam ons tweede zoontje ter wereld, al moest ik daar iets harder voor werken. Maar wat waren ze prachtig… Ik voelde meteen trots. Onze kindjes! De vroedvrouwen namen met zoveel zorg hun voet- en handafdrukjes. Die avond besloten we hen toch namen te geven. Eerst wouden we dat niet doen, uit angst dat het verdriet nog echter zou worden. Maar het was de beste beslissing die we konden nemen.
Jullie zijn Thor en Tuur! En jullie horen bij ons!
Na even twijfelen lieten we Boven de Wolken langskomen voor foto’s. De fotografe, die ook vroedvrouw was, sprak met zoveel zachtheid tegen onze kindjes, alsof ze er nog waren. Ze maakte foto’s die we tot op vandaag nog koesteren, en die ons helpen herinneren hoe puur en mooi ze waren.
Later bleek uit onderzoek bij de placenta dat het om TTTS (tweelingtransfusiesyndroom) ging. Iets dat kan voorkomen bij eeneiige monochoriale tweelingen (tweelingen die 1 placenta delen). Dat maakte ons verdriet niet minder groot, maar het gaf ons wel de geruststelling dat het niet onze schuld was en dat er hoop mocht zijn voor een volgende gezonde zwangerschap.
Intussen zijn we opnieuw mama en papa geworden van ons regenboogkindje, Hanne. Alles gaat goed met haar. Ze ligt hier bij ons, groeit, laat zich voeden, troosten en bewonderen. Dit keer mogen we ons kindje echt zien opgroeien, en dat voelt als een wonder dat we elke dag koesteren. Thor en Tuur mochten we ook vasthouden en knuffelen, maar veel te kort. Nu hopen we op een leven lang. Thor en Tuur, we zullen voor altijd jullie mama en papa zijn. We dragen jullie mee in alles wat we doen. We zien jullie graag.
