Hoe onwezenlijk en verloren we ons ook voelen, Gus zijn verhaal vraagt om gedeeld te worden…
Gus moest onze regenboogbaby worden, nadat ik eind augustus 2025 op bijna 9 weken zwangerschap een miskraam kreeg. Al snel bleken we eind oktober opnieuw zwanger te zijn… Een zwangerschap vol met ongerustheid. Op 8 weken kreeg ik wederom een bloeding en stond ons hart even stil. Toch bleek alles in orde te zijn met de baby. Op kerstdag kwamen we te weten dat we opnieuw mama en papa werden van een flinke zoon. Twee jongens. Het geslacht maakte niets uit, de NIPT was goed, dat was het allerbelangrijkste. Al moest ik af en toe wel even loslaten dat er geen meisje zou komen, want twee kindjes was voor ons goed. Nu voel ik me daar soms nog schuldig over, want wat had ik mijn twee jongens graag samen zien opgroeien en ravotten later. De zwangerschap bleef mentaal en fysiek vermoeiend. Ik had last van bekkeninstabiliteit, harde buiken en was altijd heel erg moe, ongerust en op mijn hoede.
Op 13 juni 2026 werden we trotse ouders van Gus Bloemen. Een flinke man van 3,205kg en 50,5cm. Ik moest sinds enkele dagen voordien dagelijks op controle aan de monitor omdat ik minder beweging voelde, me niet super lekker voelde, heel veel last had van harde buiken en oefenweeën. Op 36w2d werd even getwijfeld om me al in te leiden, maar de echo toonde een goede bloedtoevoer naar de hersenen en in de navelstreng. De inleiding werd dus uitgesteld. Op 36w4d zwangerschap hing ik weer aan de monitor en toen bleek dat Gus het moeilijk had in de buik en toonde de monitor lagere harttonen dan normaal. Ook mijn eigen bloeddruk was laag. De vroedvrouwen waren nog maar net aan het uitleggen hoe een mogelijke keizersnede in zijn werk ging aan Jonas, want die is niet goed met bloederige situaties, toen de andere vroedvrouw binnen kwam om te zeggen dat de gynaecoloog van wacht niet meer wilde afwachten en meteen een keizersnede wilde uitvoeren. De shock en emoties van dat moment verlamden me enorm. Ik voelde dat dit niet was zoals het zou moeten zijn…
De keizersnede zelf duurde nog geen kwartier. Door het schermpje zagen we een bolle baby. Gus had wel al stoelgang gemaakt in de buik, wat er op wees dat hij wel al ‘in nood’ was geweest. De kinderarts die Gus meenam, was gelukkig een vertrouwd gezicht. De kinderarts die grote broer Vik al sinds zijn geboorte opvolgt. Het gaf een veilig gevoel te weten dat zij Gus onder haar vleugels nam en ook Jonas op zijn gemak kon stellen. En ook mij, want zij kwam me nog een update geven, haar hand strelend op mijn hoofd: “Gus doet het goed, we gaan hem een beetje zuurstof bij geven. Je mag straks bij hem. Goed gedaan, mama!”. En ondertussen woelden de gynaecologen nog verder in mijn buik.
Na de keizersnede werd ik naar de neonatologie gebracht, waar Gus en Jonas op me wachtten. Ik mocht Gus bij mij nemen, maar hij had een zuurstofmaskertje op. Hij piepte als hij moest ademhalen, vandaar het masker. De kinderarts kwam al snel terug bij ons om mee te delen dat ze in overleg met het UZA was om Gus over te plaatsen, meer uit voorzorg om hem de beste zorgen te geven. Een team van het UZA kwam ter plaatse en moesten Gus intuberen omdat hij anders niet vervoerd kon worden. Jonas reed achter de ambulance mee… Mijn zus kwam mij vergezellen in het lange wachten tot ik ook overgebracht werd naar het UZA. Twee uur en half later… De langste en pijnlijkste rit van mijn leven, maar dat maakte allemaal niet uit. Ik zou naar Gus gaan.
Eens aangekomen in het UZA lag Gus al in zijn eigen box op de neonatologie en waren er al verschillende monitors aangesloten. De artsen spraken heel eerlijk, zonder verbloemen: Ze vermoeden schade aan de hersenen en merkten epileptische activiteit op.
Wat vast staat is dat Gus ergens voor of rond de geboorte zuurstoftekort heeft gehad. De reden hiervoor weten we nog niet en komen we misschien ook nooit te weten. Door het zuurstoftekort was er schade aan zijn hersentjes.
Jonas bleef zeer veel bij Gus en volgde hem als extra “dokter” op. Hij stelde vragen aan alle dokters en verpleegsters en wist precies wat elke monitor wilde zeggen. Een wakende papa. Door de keizersnede was ik veel minder mobiel, toch probeerde ik tussen het kolven door zoveel mogelijk naar Gus te gaan. De verpleegsters zeiden dat we hem mochten toespreken en aanraken. Ik vond het moeilijk om de juiste woorden te vinden die ik kon zeggen… Maar na twee dagen, kon ik rechtstaan en hem kusjes geven en in zijn oortje fluisteren. Ik kolfde ondertussen ook moedermelk af, om hem alle kansen te geven die hij maar kon krijgen. Eerst verteerde hij de melk nog niet goed, maar na een tijdje, bleef die wel mooi binnen.
Drie dagen lang hebben de prachtige mensen van het UZA met de grootste zorg geprobeerd om Gus nog alle kansen te geven die hij kon hebben. Hij werd gekoeld op een matje om zijn hersenen en organen rust te geven. Nadien zou hij opgewarmd worden en werd er een MRI ingepland. Hij had een sterk hartje en ademde zelfstandig, ondanks de intubatie. Ook zijn nieren begonnen stilaan goed te werken. We hadden ergens nog wat hoop. Maar naarmate de dagen vorderden moest Gus meermaals medicatie krijgen om epileptische activiteit in zijn hersenen te onderdrukken, ondanks het koelen. De ene moment krijg je als ouder hoop, de andere moment wordt die weer genadeloos weggerukt.
Toch hadden we op maandag 15 juni wel wat hoop. Er werd lidocaïne gegeven om de epileptische aanvallen onder controle te houden. En sinds maandagmiddag 14u, leek dat ook te lukken.
Op dinsdagochtend 16 juni 2026, nog voor de opwarming kon starten, ging Jonas een portie afgekolfde melk naar de koelkast op de neonatologie brengen. Omdat de verpleging de dokter erbij ging halen, is Jonas mij snel van de kamer komen ophalen. We voelden dat het niet goed zat.
Die ochtend kreeg Gus een zware hersenbloeding en viel de activiteit in zijn hersenen zo goed als stil. Ook zijn hartslag daalde en hij ademde steeds minder zelfstandig. We werden apart genomen om de situatie van de dokter te horen.
Die dag namen we met zijn grote broer Vik en onze familie afscheid van Gus. Ondanks zijn sterke hartje en dappere vechtlust, volgde het overlijden heel erg snel nadat de beademing werd stopgezet. Gus heeft niet afgezien, omdat hij al enkele dagen lang morfine kreeg om hem comfortabel te houden. Het was een mooi afscheid dankzij de verpleging van het UZA en Boven de Wolken, maar eentje dat we nooit zullen vergeten en eentje dat enorm veel tijd gaat vragen om te boven te komen. Als ouder zou je zoiets niet mogen meemaken.
Voor altijd in ons hart. De liefste, knapste, dapperste kleine broer: Gus Bloemen*
