Op 3 november 2025 werden we ouders van een prachtige dochter, Aude. 13 dagen later moesten we afscheid van haar nemen. Dit is ons verhaal.
Hoewel dit in geen geval de manier is waarop we het gewild hebben willen we jullie heel graag laten kennismaken met ons prachtig dochtertje, Aude.
Op maandagochtend 3 november om half 6 ging de wekker af en begaven we ons gepakt en gezakt richting ziekenhuis.
Een beetje chaos onder de verpleging voor ik naar het OK werd gebracht zorgde ervoor dat ik in paniekmodus schoot en de stress voor de keizersnede nam het even van me over. Gelukkig had ik mijn eeuwige rots in de branding, Nils, aan mijn zijde die me steunde en geruststelde en me blijvend zei hoe trots hij op mij was.
Eenmaal in de operatiekamer ging het vlug. Een ruggenprik, een schermpje dat werd opgetrokken en nog geen kwartier later kwam ons kleintje ter wereld.
Nils legde de geboorte zelf vast op video en het herbekijken van deze video laat ons telkens opnieuw genieten van het gevoel van intens geluk dat ons op dat moment overspoelde.
Ze was er, eindelijk. Na 9 maanden verlangen en uitkijken konden we haar eindelijk in onze armen sluiten, ons Audeke.
Ze was perfect.
Ook de gynaecoloog en de verpleegsters overspoelden ons met complimenten. Wat een prachtige baby, zo fijne haartjes. En zo alert.
Kersverse papa Nils knipte de navelstreng door en Aude mocht een eerste keer bij mij in mijn buidelzakje komen liggen, gevolgd door een eerste keer borstvoeding.
Vol emotie fluisterde ik mijn eerste woordjes tegen haar.
Na de keizersnede mochten we even bekomen op de recovery en konden we genieten van de eerste momenten samen.
Aude werd gewogen en gemeten. 47 cm en 3,225kg. Een flinke baby.
Dan mocht ze opnieuw even aan de borst en kreeg ze haar eerste slokjes moedermelk binnen. Ik moest nog even bekomen van de ingreep en papa Nils hield ons kleintje veilig in zijn armen.
Onderweg naar de kamer op de materniteit maakten we met de verpleegster een tussenstop bij een bord in de gang. We mochten op een knop drukken waardoor er op het Sint-Veerleplein in Gent een lichtje ging branden waardoor iedereen kon zien dat er in Gent een baby’tje werd geboren.
Eenmaal op de kamer konden we even bekomen maar besloten we al vrij snel om de grootouders in te lichten. Ik kreeg mijn mama snel aan de lijn en met veel trots stelden we Aude aan haar voor. Ik kon zien hoe ook oma Francoise overspoeld werd door intens geluk. Haar oogappel, waar ook zij zo lang naar uit gekeken had, was eindelijk geboren. Opa Marc kregen we nog niet te pakken, mama zou hem inlichten wanneer hij thuiskwam na het padellen.
Ook omi Ann belden we onmiddellijk op en ook zij was in de wolken met de geboorte van haar derde kleinkind. Opi Eddy stond, net zoals opa Marc, nietsvermoedend te padellen op dat moment.
Even later kregen we bezoek van de kinderarts die zoals steeds een routinecontrole uitvoert bij alle pasgeboren baby’tjes. Wij waren ons van geen kwaad bewust en hadden hier in eerste instantie geen bezorgdheden bij, we hadden immers het gevoel een perfect gezond baby’tje bij ons te hebben.
Maar niks was minder waar.
De kinderarts lichtte ons voorzichtig in over het feit dat ze met de stethoscoop duidelijk ruis kon horen op Aude haar hartje.
Eerste vragen flitsten door ons hoofd; ruis? Hoezo? Is dat erg? Wat betekent dat?
Aude kon snel onderzocht worden door een cardioloog en omdat mijn benen nog in slaap waren door de keizersnede, ging Nils samen met Aude naar de cardioloog voor een echo.
Ze zijn slechts 10 minuutjes weg geweest maar voor mij voelde het als een eeuwigheid.
Daar lag ik dan, helemaal alleen op een kamer, net bevallen en niet weten wat ons te wachten stond. Ik voelde veel onzekerheid en angst.
Vanaf dan ging het snel. Er werd beslist dat we beter met Aude verhuisden naar een kamer op de neonatologie.
Druppelsgewijs kwamen steeds meer artsen en verpleegsters langs. Aude werd aan de monitor gelegd en de bezorgdheid om de saturatiewaarden in haar bloed stegen snel. We zagen veel bezorgde blikken heen en weer gaan en niet veel later werd beslist dat Aude snel naar het UZ Gent moest overgebracht worden. Toen werd pas voor Nils en mij duidelijk dat er iets heel ernstigs aan de hand was. Hoezo konden ze Aude in dit ziekenhuis niet helpen? Is het dan zo erg?
Aude werd opgehaald door een urgentieteam en Nils en ik bleven compleet ontredderd achter in het ziekenhuis. Zonder baby, keihard van onze roze wolk geduwd. Zoveel onzekerheid.
In de 12 dagen daaropvolgend leefden we tussen hoop en wanhoop. Al snel werd een naam geplakt op de aandoening waarmee Aude geboren werd. Pulmonale atresie, een zeldzame hartafwijking aan de longslagader die ervoor zorgt dat er onvoldoende zuurstofrijk bloed naar de longen gepompt kan worden.
We kregen vrij snel van de kindercardioloog een plan van aanpak te horen. In een eerste fase zouden ze proberen om via een lieskatheterisatie de longslagader open te maken. Deze ingreep was jammer genoeg niet succesvol en Aude kroop door het oog van de naald.
Al snel werd verder gekeken naar een volgende stap en we kregen te horen dat een openhartoperatie de volgende stap moest zijn. Een topchirurg met veel ervaring zou de ingreep uitvoeren en Nils en ik konden niet anders dan vertrouwen hebben dat experten zoals hij weten wat ze doen.
Op woensdag 12 november, mijn verjaardag, vond de operatie plaats. Na vele lange en bange uren wachten kregen we een verlossend telefoontje van de chirurg. Technisch was de operatie geslaagd, nu was het afwachten hoe Aude hier van zou herstellen.
Op de intensieve dienst van het kinderziekenhuis was Aude in goede handen van verpleging en artsen. De eerste uren en dagen na de ingreep waren de belangrijkste en we mochten telkens van de verpleging in kwestie horen dat Aude heel stabiele waarden had.
Elke dag groeide ons gevoel van trots voor onze dappere baby. Dag na dag kregen we van de verpleegsters en de artsen die Aude opvolgden en verzorgden de hoopvolle boodschap dat ze het goed deed en kleine stapjes voorwaarts maakte. We waren hoopvol.
Nils en ik weken geen minuut van Audes zijde en we fluisterden haar dagelijks toe hoe ongelofelijk trots we op haar waren omdat ze het zo goed deed.
Tot er in de nacht van zaterdag op zondag iets gebeurde waar we tot op de dag van vandaag nog steeds geen antwoorden op hebben en ook nooit zullen krijgen. Wat er precies gebeurde blijft voor zowel artsen als ons een vraagteken maar een ernstige en heel acute complicatie zorgde ervoor dat Aude haar hartje het van de ene seconde op de andere begaf. Er was niets meer aan te doen en we konden niet anders dan ons kleintje te laten gaan.
Aude was veel te kort bij ons maar toch lang genoeg om een leven lang liefde achter te laten en die liefde zullen Nils en ik elke dag, voor de rest van ons leven, voelen. Wij zijn voor altijd mama en papa van onze dappere Aude en hoewel ze fysiek niet meer bij ons is, zullen we haar voor altijd meedragen in alles wat we doen.
Na het overlijden van Aude nam het ziekenhuis onmiddellijk contact op met Boven de wolken. De dag erna al, op een zondag, nam de fotograaf zelf contact met ons op. We vertelden hem dat we reeds afscheid namen van ons kleintje en we wensten haar niet meer te zien. We hebben immers tijdens de twee weken dat Aude in het ziekenhuis was verbleven heel wat warme en levendige herinneringen aan haar. We vreesden dat de postpartum beelden te heftig voor ons zouden zijn. De fotograaf begreep ons goed, was heel begripvol en we spraken af dat hij detailbeelden zou maken van haar voetjes, handjes, neusje en oortjes. Die beelden zullen voor ons een intense, blijvende herinnering zijn waar we van tijd tot tijd naar kunnen terugkijken. Uit de foto’s die gemaakt zijn kan je de zachtheid en het respect waarmee de beelden van ons kleintje werden gemaakt afleiden. We zijn heel dankbaar dat er initiatieven zoals Boven de wolken bestaan. Hoedje af voor alle vrijwilligers van de organisatie.
Lief kleintje, mooie Aude. We missen je en houden zo veel van jou.
