Lieve vriendjes, jullie waren zo welkom.
Ons avontuur begon in maart 2023. Na een vakantie met z’n tweeën besloten we een tot dan toe gesloten weg te bewandelen. Op aanraden van mijn gynaecoloog leidde die weg ons naar UZ Brussel (“Jette”), waar we tijdens ons traject ontzettend warm en persoonlijk werden begeleid.
De optie van een embryotransfer werd ons voorgesteld en het leek ons meteen een heel bijzonder en romantisch idee. Na genetische onderzoeken en psychologische consultaties werd alles concreter. We kozen voor een semi-anonieme donor, zodat later de mogelijkheid blijft om meer te weten te komen over de spermadonor.
In augustus onderging ik een hormoonbehandeling, gevolgd door een succesvolle eicelpunctie. Deze eicellen werden via ICSI bevrucht.
Vrijdag 13 oktober 2023. Wat voor ons dit keer een geluksdag zou zijn, werd er een embryo teruggeplaatst bij mijn partner. Volgens de embryoloog ging het om de “beste” blastocyst. Een bijzondere handeling, maar voor ons de enige weg.
Enkele weken later was het zover: een positieve zwangerschapstest! Ongelooflijk. Alles verliep vlekkeloos. Op 17 november 2023 hadden we onze eerste echo in Jette. Tot onze grote vreugde hoorden we meteen dat er een hartje snel klopte—heel normaal voor zo’n klein kindje. Maar vrijwel direct daarna kwam het nieuws: “Het zijn er niet één, maar twee.”
We waren verbaasd en dolgelukkig, maar werden tegelijkertijd met onze voeten op de grond gezet: het zou een hoogrisicozwangerschap worden. Onze tweeling deelde één moederkoek, maar gelukkig wel elk een eigen vruchtzak. Dit type tweeling vraagt intensieve opvolging, en daarom schakelden we over naar UZ Leuven, de pionier in meerlingenzwangerschappen.
Op 22 december 2023 was het tijd voor de NIP-test, net voor de feestdagen. Alles leek goed te gaan: de kindjes waren beweeglijk en groeiden goed. Maar tijdens een meer gedetailleerde echografie werden afwijkingen vastgesteld bij beide kindjes. Afwijkingen die niet meteen te verklaren waren.
Het voelde als een donderslag bij heldere hemel. De feestdagen en onze aankondiging leken opeens helemaal misplaatst. Toch besloten we ons te omringen met warmte, erover te praten, en het te delen (zoals ik dat nu ook doe). Het was onze manier om te verwerken.
Op 27 december werd een vlokkentest uitgevoerd. Dat was het begin van een reeks genetische onderzoeken. Die dag namen we de zwaarste beslissing van ons leven: de zwangerschap beëindigen. Een hartverscheurende keuze, maar waarschijnlijk de enige juiste.
De jaarwisseling ging als in een waas voorbij. Op 1 januari moesten we naar het ziekenhuis om de eerste tablet in te nemen om de zwangerschap te stoppen. Een moment dat nauwelijks te beschrijven is.
Op 3 januari vond de zwangerschapsonderbreking plaats. We werden opnieuw warm onthaald en begeleid in UZ Leuven. Eerst werd er nog een vruchtwaterpunctie uitgevoerd om alle genetische factoren te achterhalen. Tijdens deze punctie kregen we te horen dat onze twee kindjes jongens waren, precies zoals we altijd hadden gehoopt en gedroomd.
De zwangerschapsonderbreking verliep sereen, met om de twee uur een vaginale toediening van tabletten. De eerste uren gingen rustig voorbij, tot de weeën ondraaglijk werden voor mijn partner. Pijn die er niet had hoeven zijn. Na een epidurale verdoving brak uiteindelijk haar water. Twaalf uur later werden onze twee lieve vriendjes geboren.
Onze eerste ontmoeting werd ook meteen de laatste. Onze twee jongens zullen nooit alleen zijn.
