Ons verhaal begon al reeds op 3 juni 2023, toen ik vrij snel en onverwachts zwanger bleek te zijn. Wat resulteerde in een miskraam op 26 juni 2023 bij 7 weken zwangerschap.
Het was een hoog-risico zwangerschap door mijn diabetes type 1 en we wisten dat dit kon gebeuren. Wat het niet minder moeilijk maakte.
Na een slechte ervaring in Leuven, had ik met mijn eigen gynaecoloog afgesproken om bij een volgende zwangerschap naar Antwerpen te gaan voor een gedeelde opvolging.
Na een intake en screening in Antwerpen, kregen wij in maart 2024 groen licht voor een nieuwe zwangerschap. Op 20 juni 2024 had ik mijn positieve zwangerschapstest en op 2 juli hadden we onze eerste echo en bleken wij 6 weken 6 dagen zwanger te zijn.
De zwangerschap verliep goed, bij 9 weken hadden we een extra check-up omdat ik wat licht bloedverlies had gehad. Maar hier bleek alles goed te gaan. Ook onze nipt-test kwam goed terug en elke controle verliep vlot.
Wij gingen op 8, 12, 20 en 28 weken op controle in Antwerpen en op 32 weken zou ik de laatste keer op controle gaan daar. Als alles dan goed bleek te zijn, mochten we alles verder laten opvolgen en de bevalling laten doorgaan bij mijn eigen gynaecoloog in Sint-Truiden. Vanaf 26 weken ging ik elke 2 weken op controle bij mijn eigen gynaecoloog en aan de monitor.
In Antwerpen was telkens alles goed en leek er voor hun geen (enorm) hoog risico te zijn, ons zoontje deed het goed. Mijn diabetes en bloeddruk was goed geregeld, als liep zoals het moest lopen.
Op woensdagavond 18 december, bij 31 weken, voelde ik ons zoontje nog bewegen. Op 19 december ben ik opgestaan met licht bloedverlies en voelde ik ons zoontje niet. Na even afgewacht te hebben, had ik mijn vriend op de hoogte gebracht dat ik toch maar voor een extra controle naar het ziekenhuis ging.
Ik had een voorliggende placenta en was al verschillende keren op extra controle gegaan, omdat ik hem schijnbaar minder goed voelde. Telkens was er niets aan de hand. Dus ook nu dachten we, we gaan hem rap even laten nakijken en hij zal wel weer volop bewegen eens we aan de monitor liggen.
Eens in het ziekenhuis aangekomen, werd ik aan de monitor gelegd. Maar ze vonden enkel een hartslag tussen 80 en 110 slagen en wisten niet of het mijn hartslag was of deze van mijn zoontje.
Mijn gynaecoloog werd gebeld en had al gevraagd bloed te nemen en een infuus te prikken bij mij. Hij was snel bij ons voor met de echo alles na te kijken, maar het bleek te laat te zijn en ons zoontje was overleden.
Ik heb mijn vriend gebeld dat hij naar het ziekenhuis moest komen, en nadien mijn ouders. Mijn mama is naar mij gekomen en bij mij gebleven tot mijn vriend er was, die van Brussel moest komen.
Nadien verliep alles in een waas, we werden gevraagd of we een autopsie wilde laten doen maar hebben dit geweigerd. Het ging ons zoontje niet terugbrengen, en ik wilde hem graag zolang mogelijk dicht bij mij hebben.
Op vrijdagochtend om 6u zijn we begonnen met de inleiding, uiteindelijk verliep deze niet vlot. En ben ik pas op zondag om 12u56 bevallen van ons zoontje, Magnus. Hij was 31 weken 4 dagen toen hij eindelijk geboren werd en een flinke man van 1,965 kg en 42 cm groot.
Op maandagnamiddag zijn wij naar huis gegaan en hebben wij ons zoontje mee naar huis genomen. Zo konden hele dichte familie en vrienden afscheid komen nemen van hem. Ook wij hadden zo onze tijd om afscheid te nemen van hem.
Hij is bij ons gebleven met de watermethode en op maandagochtend is Kirsten van boven de wolken bij ons gekomen.
Zij is met zoveel respect en liefde met ons zoontje omgegaan en stelde ons zo op ons gemak. We zijn haar zo dankbaar voor de foto’s die gemaakt zijn van hem.
