Liza* - getuigenis van mama Celine

Liza* - getuigenis van mama Celine

Mama Celine zette op 16/11/16 twee prachtkindjes op de wereld. Lucas & Liza. Ze starten hun verhaal samen vol goeie moed! Helaas mocht het niet zijn…
Samen kindjes krijgen? Daar spraken we al een hele tijd over. Toen we er klaar voor waren, ging het echter niet zo vlot. Ik bleek last te hebben van het polycysteus ovarium syndroom. Op zich niets ernstigs, maar als je zwanger wil worden niet handig. We moesten Moeder Natuur een klein handje helpen, alleen maakte dit de kans op een tweeling een tikje groter. 

De week voor ik ongesteld moest worden, had ik een vreemd gevoel in mijn buik. Het was anders dan anders. Ik wist het stiekem al: er groeide iets in mijn buik. Op 3 juni 2016, op mijn verjaardag, had ik een positieve zwangerschapstest in handen! Dolgelukkig waren we! 

Groot was de verrassing toen ik op het schermpje van de gynaecoloog niet één maar twee kindjes zag! We hadden er helemaal niet meer bij stilgestaan dat de kans op een tweeling bestond, dus we waren even helemaal overdonderd. Al gauw wenden we aan het idee en keken we uit naar de komst van onze twee schatjes. 12 februari was de uitgerekende datum. 

Een van de vruchtjes was iets kleiner dan het andere, maar de arts maakte zich geen zorgen. Het was immers een twee-eiige tweeling, het kon zijn dat dat vruchtje later bevrucht werd. Ook wij probeerden ons hierover geen zorgen te maken. 

Op 4 oktober was het tijd voor de 20-weken echo. Eindelijk wisten we het geslacht. Een jongen en een meisje! Lucas en Liza! (Ja, namen stonden al lang vast, nog voor we zwanger waren!) Ons geluk kon niet op, van elk eentje! Tot de gynaecoloog ons even terug op aarde bracht: ze wou ons graag doorverwijzen naar een universitair ziekenhuis, er was een lichte vergroting van Lucas’ linker laterale hersenventrikel. 

Die dag was de start van de moeilijkste periode uit ons leven. 

De arts in het UZ Jette liet ons weten dat we ons over ons zoontje niet te veel zorgen moesten maken, alles moest gewoon wat extra opgevolgd worden. Gelukkig! Maar onze dochter, zij had problemen. Excuseer? Wat zei hij net? Ze had reeds een groeiachterstand van 46% op haar broertje en moest nauwlettend in de gaten gehouden worden. Oh, nee! Oh, nee!

Alles ging plots erg snel. Om de twee weken op controle, bij elke controle bleek Liza meer achterstand op te lopen. De doorbloeding van haar placenta was onvoldoende, ze kreeg niet genoeg voedingsstoffen binnen. De kans was groot dat ze het niet zou halen, dat ze stilletjes zou overlijden in mijn buik.
We moesten beslissen. Beide kindjes vroeger ter wereld laten komen en ons meisje een kans geven, maar zo ook Lucas in gevaar brengen. Of niets doen, en haar laten overlijden en Lucas alle kansen geven. Geen van beide keuzes was goed voor allebei, geen van beide keuzes was slecht voor allebei. We moesten snel beslissen, want Liza’s kansen werden laag ingeschat. Maar zo een beslissing neem je niet van de ene dag op de andere. We kregen tijd, maar die tijd leek zo kort.

Ik beviel op 16 november 2016, op 27 weken en 3 dagen van twee prachtkindjes. Lucas woog 1 kg 150 en mat 36 cm, Liza woog amper 500 gram en was 28 cm. Aanvankelijk deden ze het erg goed, ze moesten niet beademd worden, enkel ondersteuning was voldoende. Het was voor mij erg moeilijk. Ik voelde me geen mama, ik voelde alleen gemis omdat mijn kindjes te vroeg bij me waren weggehaald.
Tijdens de tweede week na de geboorte kreeg Liza een maagperforatie. Ze moest dringend geopereerd worden. Tijdens de operatie kreeg ze een bloeding met enorme bloeddrukvallen tot gevolg. Enkele dagen na de operatie kwam haar buikwonde gedeeltelijk open en bleek de bloeding haar gehele hersentjes aangetast te hebben. De witte stof in haar hersenen brokkelde stilletjes af.

Onze dochter zou hoogst waarschijnlijk nooit meer kunnen doen dan wat ze op dat moment kon doen, ze zou hoogst waarschijnlijk nooit volledig pijnvrij kunnen leven.
Opnieuw moesten we een hartverscheurende keuze maken. Moesten de dokters alles doen om haar er door te halen of moesten ze starten met comforttherapie? Liza raakte maar moeilijk van de intubatie af na de operatie. Toen dat eindelijk lukte, gaf ze na een dag alweer aan dat het te veel voor haar was. Ons meisje gaf aan niet meer te kunnen vechten. Onze keuze was snel gemaakt.

Een leven vol pijn en ongemak was niet het leven dat wij haar wouden geven. Met veel pijn in het hart en met onnoemelijk veel tranen lieten we de comforttherapie opstarten. We wisten dat het nu erg snel zou kunnen gaan. Ze werd nog gedoopt en we mochten nog foto’s van haar maken terwijl ze bij haar broertje lag. Wat genoten ze daar beide van! De verpleging had ons van het bestaan van Boven de Wolken verteld. Ik nam contact op en al snel kreeg ik een telefoontje. We moesten maar een seintje geven als het zover was en een fotografe langs mocht komen.

De dag na haar doopsel hebben we de intubatie laten stoppen en hebben we haar in onze armen gehouden. Ze heeft toen nogmaals getoond hoe sterk ze was: nog bijna een half uur heeft ze genoten van ons warmte, onze liefde.
Op 10 december 2016, iets na 15u, namen we afscheid van Liza.

Die avond kwam Joke langs om foto’s te maken. Ik zal nooit vergeten met hoeveel respect zij omging met ons meisje. Zonder deze foto’s zou het nog zoveel moeilijk geweest zijn dan het nu is. Dagelijks bekijk ik de foto’s. Met Vaderdag gaf ik mijn man een ingelijste foto van Lucas cadeau. En eentje van Liza, met een vlindertje op het kadertje geplakt.

Ik heb voor vzw Boven de Wolken slechts één woord: BEDANKT!
Boven de wolken
0472/71.72.07
info@bovendewolken.be
Nokerseweg 142
8790 Waregem